پياپى ، غم و اندوه ، بر من ميرسد . نتيجة ؛ ظنّ و گمانم مختلف است ! . ( 1 ) إمام سجّاد عليه السّلام به او فرمود : زبانت به كام خويش ، دركش ! تا مالك برادران و دوستانت گردى . زهرى گفت : يا ابن رسول اللَّه ! آنچه از سخنم متبادر در ( ذهن ) است ! به آنان نيكى و إحسان ، بجا مىآورم . إمام سجّاد عليه السّلام به او فرمود : هيهات ! هيهات ! بر حذر باش ! كه به آن ، در خويشتن بشگفت آئى ! و بر حذر باش ! بسخنى لب باز نكنى ، كه انكارش بدلها سبقت دارد ! اگر چه ؛ پوزش و اعتذار آن ، بنزد خودت مهيّا است . پس ؛ چنين نيست كه ؛ به گوش ( و دل ) هر كس كه ؛ بيميلى و إنكار ، داخل كنى ، از حيث پوزش و اعتذار همچنان ) در وسعت باشى ! . آنگاه فرمود : اى زهرى ! كسى كه ؛ عقلش از كاملترين چيزى كه در او است نباشد ! نابودى وى ، از ساده‌ترين چيز باشد ، كه در او است . سپس فرمود : اى زهرى ! و چه مانعى دارد كه : مسلمانها را بمنزلهء خاندان خويش قرار دهى ؟ [ بزرگشان را بجاى پدرت ! و كوچكشان را بجاى فرزندانت ! و همسال خويش را - از آنان - بجاى برادرت ! ] در اين صورت ؛ بكداميك از اينها ، ميل ظلم و ستم دارى ؟ ! و بكداميك از اينها ، به بدخواهى ، متمايلى ؟ ! و خواهان پرده‌درى كداميك از اينهائى ! ؟ و اگر ؛ إبليس - كه از رحمت خدا ، بدور باد ! - إظهار كند كه ؛ تو از يكى از قبله‌گرايان ، برترى ! ، نگاه كن ببين ! اگر كه از تو بزرگتر است ، بگو : تحقيقا ؛ بايمان و عمل صالح ، از من سبقت گرفته ، پس ؛ او بهتر از من است . و اگر از تو كوچكتر بود ، بگو : بگناهان و معاصى ، از او ، پيش افتاده‌ام ! پس : او بهتر از من است . اگر ؛ همسنّ و سال تو بود ، بگو : من ، از گناه خويش بر يقينم و از كار او ، در شكّ ! ، چرا يقينم را بشكّم رها كنم ! ؟ . و اگر ديدى كه ؛ مسلمانها تعظيم و تكريمت ميكنند ! و ترا ببزرگى ياد مىبرند ، بگو : اين ، ( از جانب خدا ، ) فضلى است كه به آن پرداختند ! . و اگر ؛ از آنها كناره‌گيرى و جفا ديدى ، بگو : اين ، بخاطر گناهى است ، كه پديد آوردم . و براستى ؛ اگر چنين كارى از